Ракаў. Легенда пра"Ракаўскую крынічку".

Усяго за сорак кіламетраў ад шумнага Мінска, у баку ад звыклых турыстычных маршрутаў, у маляўнічым кутку Валожынскага раёна, схавана месца, якое мясцовыя жыхары называюць не інакш як «святое». Гэта "Ракаўская крынічка" - чыстая асвечаная крыніца, куды людзі едуць не столькі па ваду, колькі за цішынёй і надзеяй.

З'ява ў сне.

Легенда, якая ахутвае гэтую крыніцу, простая і кранальная, як многія гісторыі пра цуды на беларускай зямлі. У ёй няма гучных бітваў або цароў, але ёсць вера простага чалавека.

Даўным-даўно ў ваколіцах Ракава жыў сляпы старац. Пазбавіўшыся зроку, ён не страціў галоўнага - чысціні душы і стараннасці ў малітве. Аднойчы ў сне яму з'явілася сама Маці Божая. Яна паказала месца пад разгалістым дрэвам, сказаўшы: "Капай тут - здабудзеш прасвятленне".

Стары не сумняваўся. Узяўшы ў рукі заступ, ён адправіўся туды, куды паказала Царыца Нябесная. Молячыся і капаючы, ён намацаў вільготную зямлю, а затым - струмень сцюдзёнай вады. Як абвяшчае паданне, ледзь ён памыўся вадой з навапаказанай крыніцы, як цемра расступілася. Першае, што ўбачыў вылечаны, была ікона Прасвятой Багародзіцы, цудоўным чынам здабытая тут жа, у крыніцы. Ад аблічча зыходзіа нябеснае святло, якое назаўжды захавалась у душы старца.

Хросныя хады і страты.

Вестка пра цуд імгненна абляцела наваколле. Месца, дзе сляпы здабыў зрок, стала шанавацца святым. Над крыніцай (калодзежам) ўзвялі драўляную капліцу, а абраз Багародзіцы прызналі цудатворным. З тых часоў усталявалася набожная традыцыя: пачынаючы з Вялікадня і да сярэдзіны верасня, кожны месяц з Ракаўскага прыходу да крыніцы накіроўваўся хрэсны ход. Гэта быў доўгі шлях веры, дзе людзі ішлі з малітвамі, просячы аб заступніцтве і вылячэнні.

На жаль, час не шкадуе святыні. У гады антырэлігійнай палітыкі, якая пракацілася па беларускай зямлі, Ракаўскі прыход панёс цяжкія страты. Было знішчана шэсць цэркваў. Тая самая драўляная капліца, якая бачыла столькі людзей, якія маліліся, была спалена дашчэнту. Знік і цудатворны абраз Прасвятой Багародзіцы - сляды яго, на жаль, згубіліся ў віхуры гісторыі.

Адраджэнне.

Здавалася, што назаўсёды знікне і памяць пра крынічку. Але вада - дзіўная стыхія. Нават калі зверху руіны і попел, крыніца працягвае біць з-пад зямлі, несучы тую ж гаючую сілу.

Ужо ў наш час на месцы спаленай святыні ўзвялі новую - каменную капліцу. Яна стаіць сціпла, арганічна ўпісваючыся ў навакольны лясны пейзаж. Сёння сюды зноў вядуць сцяжынкі. Людзі прыязджаюць сем'ямі, набіраюць празрыстую ваду, якая доўга не псуецца, і проста маўчаць, слухаючы цурчанне.

Як знайсці.

Знайсці "Ракаўскую крынічку" нескладана, калі ведаць дарогу. Яна размешчана ў Мінскай вобласці, Валожынскім раёне, недалёка ад гістарычнага пасёлка Ракаў. Месца абсталявана, ёсць зручны спуск да крыніцы.

Сюды прыязджаюць не толькі дзеля легенды. Прыязджаюць, каб у мітусні будняў спыніцца хоць бы на імгненне і ўспомніць: часам, каб бачыць, дастаткова зрабіць крок веры і зачэрпнуць далонямі жыватворнай вады.